Κατά καιρούς ακούμε ξανά και ξανά ιδέες, εισηγήσεις και εξαγγελίες για το πώς θα αντιμετωπιστεί το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Λευκωσίας ενός προβλήματος που, όπως και σε άλλες πόλεις της Κύπρου, έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της ανοχής των πολιτών. Το ζήτημα δεν είναι η έλλειψη προθέσεων αλλά η έλλειψη ουσιαστικού σχεδιασμού.
Δεν θα ανακαλύψουμε τον τροχό. Υπάρχουν παντού γύρω μας παραδείγματα που λειτουργούν, η Κοπεγχάγη με το ποδήλατο ως κύριο μέσο μετακίνησης, το Λονδίνο με το τέλος συμφόρησης, το Άμστερνταμ με τις περιοχές χωρίς αυτοκίνητα, η Βαρκελώνη με τις λεγόμενες υπεργειτονιές και το Παρίσι με την πολιτική της «πόλης των δεκαπέντε λεπτών». Όλες αυτές οι πόλεις έκαναν κάτι απλό αλλά κρίσιμο: ξεκίνησαν από ένα συνολικό σχέδιο αστικής κινητικότητας και όχι από μεμονωμένες κατασκευές δρόμων ή γεφυρών.
Δυστυχώς, στην Κύπρο εξακολουθούμε να βάζουμε την άμαξα μπροστά από το άλογο. Ενώ βρίσκονται ακόμη σε εκκρεμότητα τα Τοπικά Σχέδια δηλαδή το βασικό εργαλείο που καθορίζει τη χρήση γης, την οικιστική ανάπτυξη και τις μελλοντικές ανάγκες μετακίνησης συζητούμε για νέους δρόμους, υπερυψωμένες γέφυρες και κόμβους, χωρίς να έχουμε ξεκαθαρίσει πρώτα ποια πόλη θέλουμε να έχουμε σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Χωρίς αυτό το όραμα, κάθε έργο κινδυνεύει να γίνει απλώς ένα μπαλώμα στο πρόβλημα και όχι λύση.
Ο σχεδιασμός δεν μπορεί να είναι αποσπασματικός. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το κυκλοφοριακό σαν μαθηματικό πρόβλημα που λύνεται με περισσότερη άσφαλτο. Χρειάζεται ολοκληρωμένη πολιτική μεταφορών που να ενώνει τις συγκοινωνίες, τον πολεοδομικό σχεδιασμό, τη βιώσιμη ανάπτυξη και την κοινωνική πραγματικότητα. Αν δεν εξασφαλίσουμε πρώτα δημόσια μέσα μεταφοράς που λειτουργούν με ακρίβεια, ασφάλεια και συνέπεια, καμία γέφυρα και κανένας αυτοκινητόδρομος δεν θα λύσει το κυκλοφοριακό.
Η πόλη δεν χρειάζεται περισσότερα αυτοκίνητα. Χρειάζεται περισσότερες επιλογές: ποδήλατο, περπάτημα, λεωφορείο, μικροκινητικότητα. Χρειάζεται υποδομές για τους πολίτες και όχι μόνο για τα οχήματα. Και αυτό προϋποθέτει τόλμη στις αποφάσεις και όχι ημίμετρα.
Ας μην χαϊδεύουμε τα αυτιά των πολιτών. Η κοινωνία γνωρίζει καλά τα προβλήματα. Αυτό που αναμένει από εμάς είναι λύσεις ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και μακροπρόθεσμες. Η ειλικρίνεια, η ευρηματικότητα και ο σχεδιασμός είναι η μόνη οδός μπροστά. Όσο συνεχίζουμε να βάζουμε την άμαξα μπροστά από το άλογο, το μόνο που θα πετυχαίνουμε είναι να μένουμε ακίνητοι, μέσα στην ίδια κυκλοφοριακή συμφόρηση που οι ίδιοι δημιουργούμε.
Οι προτάσεις όπως αυτές που έχει καταθέσει η βουλεύτρια Λεμεσού του ΔΗΣΥ Φωτεινή Τσιρίδου για την αποσυμφόρηση και τη βιώσιμη κινητικότητα αποτελούν κρίσιμα εργαλεία που πρέπει να αξιοποιηθούν για μια συνολική στρατηγική που θα μας οδηγήσει στη νέα εποχή.
Δεν μιλάμε για έργα βιτρίνας, αλλά για έναν ολιστικό σχεδιασμό που μπορεί να αλλάξει πραγματικά τις πόλεις μας. Είναι ακριβώς η προσέγγιση που χρειαζόμαστε, για να σταματήσουμε να «βάζουμε την άμαξα μπροστά από το άλογο» και να διαμορφώσουμε μια σύγχρονη, βιώσιμη και λειτουργική πορεία προς το μέλλον.